คนแปลกหน้า คำนี้ เราถูกสอนสั้งว่า ห้ามคบ แต่หากความบังเอิญคือสะพานที่ทอดยาวเป็นสายใยให้คุณได้เจอกับเขา คนแปลกหน้าที่ห้ามคบกลับกลายเป็นคนรู้ใจ และเป็นกำลังใจ เป็นพลังในการต่อสู้ชีวิต

ผมยินดีกับความบังเอิญ ที่ให้ผมเจอกับคนแปลกหน้า และความรักของผมก็พร้อมที่จะเริ่มต้น แม้ว่าความรักในชีวิตลูกผู้ชายอย่างผม จะเป็นความรักแบบชายรักชาย

ทำไม...มีคำถามมากมายว่า ทำไมคุณต้องคบเพศเดียวกัน ผมตอบง่ายๆสั้นๆ เพราะรักครับผม ความรักไม่มีขีดเส้นบรรทัดว่าจะเป็นเพศไหน มนุษย์เกิดมามีหญิงกับชาย แต่ความรักเกิดได้กับมนุษย์ชายหญิง หญิงหญิง และชายชาย ความรักคืออะไร ไม่มีนิยาม ไม่มีรูปแบบต้นฉบับให้คัดลอก ไม่มีอาขยานบทไหนให้ท่องจำ

ความรักสวยงาม ยินดีให้ชายกับชายรักกันได้เสมอ ขอบคุณความรัก แต่สังคมไม่ยินยอมเพราะสังคมมองไม่เห็นความสวยงามนี้ สังคมอยากให้ชายกับหญิง เพราะธรรมชาติสร้างมา

ใช่ ธรรมชาติสร้างหญิงกับชายมาคู่กัน แต่เพื่อการดำรงเผ่าพันธุ์ต่อยอดมวลของมนุษย์ชาติ แต่ความรักไม่ใช่อย่างนั้น ความรักเกิดจากเมล็ดพันธ์ของหัวใจที่แตกยอดออกไปครอบคลุมทุกสรรพสิ่งในโลก

เพระรักคือรัก รักคือมุมมอง มุมที่มีองศาขนานไปในระนาบแห่งความเข้าใจ ตั้งฉากกับความสุข และเป็นสมการที่แทนค่าด้วยคนสองคนเท่านั้นจึงจะเข้าใจ

ความรักจะอยู่ในใจทุกคน
เมื่อความรักทักทาย
อย่าอายที่จะรัก อย่ากลัวที่จะเจ็บ


ความรักที่สวยงาม อบอุ่น หากแต่ปิดบังซ่อนไว้ไม่ให้ใครรับรู้บางครั้งก็ปวดร้าวกับสิ่งที่ผมต้องเจอ ผู้ชายกับผู้ชายเป็นเพื่อนรักกันได้สนิทกันได้มากๆ แต่ทำไมผู้ชายกับผู้ชายรักกันแบบลึกซึ้งไม่ได้ นั่นคือความจริงที่สังคมแบ่งแยกความรักที่สวยงามรูปแบบนี้ออกจากกันอย่างไม่ให้โอกาส สองปีที่ผ่านมา ผมเองรับรู้อยู่ตลอดเวลา คงจะต้องมีสักวันที่ความรักของผมกับเอกจะต้องร้างลา ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง แต่ผมก็เฝ้าภาวนาให้ความรักของผมนั้นเจริญเติบโตต่อไป ทั้งๆทีรู้ดีว่าความรักของผมเหมือนกับไม้ดัด ไม่สามารถแตกกิ่งก้านสาขา งอกงามเหมือนต้นไม้ชนิดอื่น

เมื่อความรักมาถึงทางตัน ผมก็ต้องปล่อยให้มันไป ยอมรับและพยายามปรับสภาพให้ได้ จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ เพราะว่าไม่มีใครรู้ว่าผมชอบผู้ชาย ผมจึงได้เก็บความเจ็บช้ำไว้ด้วยความกล้ำกลืน สำหรับผู้ชายสักคน หากจะเสียน้ำตาให้ผู้ชายอีกคน คงไม่เป็นไรหรอก ผมคิดในใจ

สายลมบนดาดฟ้าโรงแรมนั้น ดูจะบาดลึกเข้าสู่จิตวิญญาณของความเป็นชายของผม กลัดกล่อน จนทำให้ผมไม่สามารถระงับความรู้สึกนั้นได้น้ำตาไหล่พร่างพรูออกมา ทั้งๆที่ไม่อยากให้มันออกมาเลย ความอ่อนแอในคืนนี้คงจะทำให้ผมจำฝังใจไปอีกนาน

เรื่องราวของผมและเอกอาจจะจบสิ้นในคืนนี้ ผมหายใจรวยรินมองไปเบื้องหน้า "แล้วพรุ่งนี้เราจะทำอย่างไรต่อไป เราจะอยู่ได้อย่างไรเมื่อไม่มีเค้า"

ไกลออกไปเหนือยอดตึกสูงลิบลิ่ว แลเห็นดวงจันทร์เสี้ยวที่กำลังโน้มเกี่ยวกับขอบฟ้า คงจะบ่งบอกว่าราตรีนี้กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ชีวิตคนก็คงเหมือนกัน รอสักวันที่จันทร์เต็มดวง พลังแห่งดวงจันทร์ก็จะส่องสว่างให้ราตรีที่มืดมนนั้นแจ่มจ้าสว่างไสว จันทร์เจ้ายังมีเว้าแหว่งและเต็มดวง แล้วใจคนจะปล่อยให้เว้าแหว่งแบบนี้อีกนานแค่ไหน


“เราไปแล้วนะเก่ง “ เสียงเดี่ยวเอ่ยลาหลังจากเดินมาส่งเขาที่บ้าน มือที่กุมประสานกันมาตลอดทางถูกปล่อยออกให้หลุดจากกัน เก่งมองตามร่างสูงๆ ของเดี่ยวเดินหายไปในความมืด ความรู้สึกที่มันปั่นป่วนทำให้เก่งรู้สึกทรมาน มันเหมือนกับหัวใจเป็นอัมพาต รู้สึกชาๆอยู่ในหัวใจ ( เก่ง-เดี่ยว.....ความทรงจำ )

"มึงจะทิ้งกูเหรอเดียว เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ป.1น่ะโว้ย ........(ความเงียบเข้าครอบงำ)..............กูรักมึงน่ะโว้ย" "ทันทีที่สิ้นเสียงผมไอเดียวหันมองหน้าผม "กูก็รักมึง" มันดึงคอผมลงไปซบกับไหล่มัน ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆๆๆ อุ่นจนบอกไม่ถูก อยากจะเอื้อมมือไปกอดมัน แต่ก็ได้แค่คิด ( เติร์ก-เดี่ยว.....ตำรวจที่รัก )

พี่กอล์ฟต่อไปนี้เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป เราสองคนจะไม่พลัดพรากจากกันไปไหนอีกแล้วนะ เหมือนที่เราสองคนเคยสัญญากันไว้ไงพี่จำได้มั๊ย แบงค์รักพี่นะครับ …พี่ชาย ( กอล์ฟ-แบงค์.....พี่ชาย )

ผมพยายามยื้อมือของเขา ทว่าพวงชมพูทั้งกอถูกกระชากหลุดออกซุ้มดอกรูปหัวใจสีชมพูโปรยปรายไปทั่วดุจฝนวินาทีนั้นผมรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นๆแนบที่แก้มเหมือนจงใจ ( ฮันกวาง-แทซอง.....รสรักกิมจิ )

ความรักไม่ต้องการการครอบครอง ขอเพียงรู้ว่าใจเราอยู่กับใคร และรู้ว่าใจใครอยู่กับเรา ถึงแม้ความเป็นจริงมันอาจจะไม่เป็นไปตามที่เราเคยฝันไว้ ขอแค่เรารักเขา และขอแค่เขารักเรา เท่านั้นเองที่ต้องการ อาจจะเสียใจที่ไม่ได้เคียงคู่กัน แต่เมื่อเรามองดูเขามีชีวิตที่ดี เราเองก็ควรจะดีใจ ( ตั้ม-กานต์.....เรื่องนี้ไม่มีชื่อ )

“หยุด ๆ พอเลย พวกนาย คิดได้แต่อย่างนี้ คิดแต่ว่าพวกนาย ยังเป็นเด็ก ยังไม่โต ซึ่งผู้ใหญ่ก็ต้องพร้อมที่จะให้อภัย แต่เคยคิดบ้างไหมว่า มันทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน นั่นยังไม่พอ ถ้าพ่อแม่พวกนายรู้ จะเสียใจแค่ไหน ที่ส่งพวกนายมาเรียน แต่พวกนายกลับทำตัวซะอย่างเนี้ย” ( เดี่ยว-นก-ฟาร์-ฟอย-ตอง-พี่.........เด็กเดน )

ผมสังเกตเห็นตอนมันกินข้าวมาหลายครั้งแล้ว มันจะกินเร็วมาก ผึบผับ ๆ แล้วก็ตักกับนิดเดียวอ่ะ ไข่เจียวนิดนึง มันกินข้าวตามเป็น 3-4 ช้อน ผมอ่ะ กินแต่กับ
"อ่ะ ไข่ เมิงกินเยอะๆ จะได้อ้วนๆ" มันตักไข่ให้ผมชิ้นเบ้อเร้อ ส่วนมันตักถั่วในผัดเผ็ดไปนิดเดียว
"ทำไมเมิงไม่กินกับมั่งหล่ะ" ผมถาม
"กินกับเยอะเปลือง....เมิงกินไปเหอะ" มันยังคงก้มหน้าก้มตากินถั่วฝักยาวต่อไป
"กรูกินไม่หมดหรอก แมร่ง เอาไป กินเนื้อ กินไข่ซะมั่ง จะได้ฉลาด ( เป็ด-อ้อย.....เซ็งเป็ด )

It only takes a second to say " I love you" but it will take a lifetime to show you how much.
ใช้เวลาแค่เพียงชั่ววินาทีในการบอกว่า" ฉันรักเธอ" แต่ใช้เวลาตลอดชีวิตในการแสดงให้เห็นว่า รักมากเพียงไร ( อ๋อง-ชัย.....รักวุ่นๆวัยรุ่นเกย์ )

มันเป็นเพราะเธอ ที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจ และเมื่อเธอจากไปชีวิตฉันก็เหมือนกับวันที่ฝนตกโปรยปรายปราศจากแสงสว่างแห่งความอบอุ่น

สิ่งที่เหลือไว้จะเป็นเพียงแค่ความเหงาและความโดดเดี่ยว ความทรงจำที่งดงามนั้น ไม่สามารถแตะต้องได้อีกต่อไปแล้ว ท้องฟ้าจะกลายเป็นสีเทาแทนความสดใสของสีฟ้าครามนั้น...ในวันที่เธอจากไป

เมื่อไม่มีเธอฉันไม่สามารถมองอะไรได้ เพราะมันจะเต็มไปด้วยน้ำตา

สิ่งที่ฉันปราถนาก็คือขอให้คุณอยู่กับฉันที่นี่
แต่เมื่อคุณจากไปแล้วฉันจะทำอย่างไร
คงเหลือไว้แค่ความเหงา...โดดเดี่ยว

วัยอลวน4 ชาตินี้ชาติไหนรักนายคนเดียว เพื่อน...กูรักมึงว่ะ

บันทึกรักจากเกาหลี แม่สายสะอื้น เซ็งเป็ด

ถึงแม้ว่าเราสองคนจะยังไม่รู้จักและเห็นหน้ากัน.....แต่ผมจะส่งโปสการ์ดจากเกาหลีไปหาคุณทุกๆเดือน.....จนกว่าจะคบ 6 ใบ โปสการ์ดทุกๆใบจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของเกาหลี.....และเมื่อคุณมาถึงเกาหลีเมื่อไหร่.....ผมจะพาคุณไปเที่ยวให้ครบทุกที่จนกระทั่งถึงสถานที่สุดท้ายของโปสการ์ดใบที่ 6.....และโปสการ์ดนี้จะมีคำถามอยู่ด้านหลัง.....หากคุณรู้สึกว่า.....ผมไม่ใช่คนที่คุณตามหาก็ขอให้คุณตอบคำถามลงไป.....และไม่ว่าคำตอบของคุณจะเป็นเช่นไร.....ผมก็จะทำตามโดยไม่มีข้อแม้.....หวังว่าเราคงได้พบกันเร็วๆนี้.........Don-gi