หลายๆครั้ง ที่มีความสุข จนลืมความทุกข์

สิ่งดีๆที่ทำให้กันก็มากมาย

ขอบคุณมากๆนะ... แต่ ยังไง...

เดี๋ยวดี ...  เดี๋ยวร้าย ...ไม่มีไคดีไปซะทุกอย่าง พยายามจะเข้าใจ แต่ก็...

ไม่เข้าใจ ...

คิดๆดูแล้วนะ ... 

ทำไมเหรอ ... แล้วไง... เฮ้อ... เราก็เปนเราอย่างงี้แหละ จะให้ดีกว่านี้ ก็คงไม่ได้ละแหละ 

พูดไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องฟังก็ได้ ไม่ต้องพยายามเข้าใจมันหรอก ... ผิดเอง  คำอธิบายก็จะไม่มีให้ฟังอีกละ เหนื่อยเหมือนกันนะ กะการคุยกะไคซักคนที่มีความคิดเปนของตัวเอง คิดในแบบของตัวเอง ต้านๆๆๆ

เราคงพูดกะคนๆนี้ไม่รุเรื่องจิงๆ คุยแล้วไม่เข้าใจ แล้วเราจะคุยไปเพื่ออะไร ...

ไม่ชอบอารัยอย่างงี้ ไม่ชอบอารัยที่มันขัดแย้งกัน...จะให้ใส่อารมณ์กลับไปเหรอ...ไม่ชอบอารัยอย่างงี้เรย ไม่จิงๆ เคยสนใจบ้างไม๊ ว่าคนฟังเค้าจะรู้สึกยังไง...แต่คงไม่มีไครู้สึกหรอก นอกจากแคทที่เท่านั้น ที่รู้สึก

จะให้ว่าต่อหน้าก็ทำไม่ได้หรอกนะ  นิสัยก็คือนิสัย แก้กันยาก

พักๆๆๆ เฮ้อ ทำใจเว้ยตู...

รู้สึกบ้างไหม ทำไมเดี๋ยวนี้ เราไม่ค่อยยอมกัน ไม่ค่อยแคร์กันเท่าไร

รู้สึกบ้างไหมทำไมเดี๋ยวนี้ เดินไม่ค่อยจูงมือ ไม่เชื่อถือในคำพูดกัน

เหมือนรักเรากำลังอิ่มตัวแล้ว ฉันว่าเราควร อย่าพบกันพักนึง...

อยู่อย่างเหงาๆเราคงจะได้รู้ ขาดกันไปจะทนได้ไหม หากไม่มีกันอยู่

อยู่อย่างเหงาๆเราคงจะได้รู้ หากมีไคบางคนเข้ามา จะได้ลองคิดดู ว่าใจเราต้องการเขาไหม หรือว่าใจยังคงโหยหา อยากกลับมา เพื่อรักกันเหมือนเดิม...

รักไม่ช่วยอะไร...